Czy zastanawiałeś się kiedyś, kim byłbyś, gdybyś miał absolutną pewność, że nikt Cię nie ocenia? Gdyby zniknęły tablice z przykazaniami, paragrafy i strach przed „wyjściem na jaw”? Czy bez zewnętrznego bata Twoje wartości przestałyby istnieć? A może dopiero wtedy stałyby się naprawdę Twoje? W najbliższą niedzielę zapraszam do świata prorokaWIĘCEJ
Znasz to uczucie? Wszystko w Twoim życiu działa, ogarniasz codzienność, spełniasz oczekiwania… a jednak w środku coś powoli gaśnie. Często myślimy, że rozwiązaniem jest lepsza organizacja czasu, nowa pasja, zmiana otoczenia albo urlop. A co, jeśli problem leży głębiej? Co, jeśli po prostu tracimy połączenie z tym, co daje namWIĘCEJ
Co może łączyć milczący protest w Stambule, eseje Václava Havla i starotestamentowe proroctwa Izajasza? Wszyscy pokazują, że radość to nie to samo co tani optymizm. W najbliższą niedzielę pasyjną chcę porozmawiać o radości, która może wyrażać bunt i wewnętrzną wolność oraz o nadziei, która nie potrzebuje transparentów i wielkich słów.WIĘCEJ
W latach 70. psychologowie przeprowadzili słynny eksperyment. Uśpili szympansa i namalowali mu na czole czerwoną kropkę. Gdy zwierzę zobaczyło się w lustrze, od razu dotknęło własnego czoła. To był dowód na samoświadomość. Szympans wiedział: „To ja”. Ale była jedna rzecz, której szympans w lustrze NIE zrobił. Nie poczuł się nieswojo.WIĘCEJ
Czy słyszeliście kiedyś o „syndromie paryskim”? To autentyczny stan szoku, jakiego doznają turyści, gdy ich wyidealizowane wyobrażenia zderzają się z twardą rzeczywistością. Prorok Jeremiasz przeżył coś bardzo podobnego – ale w relacji z Bogiem. Patrząc na suszę i cierpienie, zapytał Wszechmogącego wprost: Dlaczego zachowujesz się jak obcy przybysz? Jak turysta,WIĘCEJ
Paul Kalanithi miał wszystko: karierę neurochirurga, młodość, plany. Jedna diagnoza zabrała mu to w sekundę. Wtedy zaczął zamęczać lekarzy jednym pytaniem: „Ile?”. Chciał wiedzieć: rok, miesiąc, tydzień? Myślał, że ta wiedza da mu kontrolę. Mylił się. Nie dała. Zapraszam na nabożeństwo i kazanie, w czasie którego chciałbym zmierzyć się zWIĘCEJ
Wyobraźcie sobie, że rozpoczynając kazanie oświadczyłbym – w duchu apostolskim – że pragnę być dzieckiem światłości. Co byście pomyśleli? Szczerze? W kościele to ujdzie, zwłaszcza gdy mówi tak osobnik w todze i w koloratce. Ale wyobraźcie sobie, że ktoś takie słowa wypowiada w sytuacji pozakościelnej. Na grillu przykładowo. Jaka mogłabyWIĘCEJ
Nie ma wątpliwości, że podstawowym zadaniem Kościoła jest głoszenie Ewangelii o Bożej miłości. Słowa mają siłę – w duchowości ewangelickiej wiemy o tym doskonale. Są jednak sytuacje – i nie należą do rzadkości – w których słowa to zbyt mało. Jeśli ponadto macie ochotę posłuchać o ulubionym grzechu szatana, nierazWIĘCEJ
Mówił więc Jezus do Żydów, którzy uwierzyli w Niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi. (…) Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu. J 8,31-32 Klasyczny stereotyp nastolatki: lekka nadwaga, okulary w grubej oprawie, aparat na zębach, pryszcze na twarzy iWIĘCEJ
A ujrzawszy (pasterze) rozgłosili to, co im powiedziano o tym dziecięciu. (…) Maria zaś zachowywała wszystkie te słowa, rozważając je w sercu swoim. Łk 2,17.19 Pozwólcie, siostry i bracia, że nie rozpocznę od stajenki w Betlejem, ale od II wojny światowej i opowieści o człowieku, który nazywał się Archie Cochrane. ArchieWIĘCEJ