Micheasz bał się nie tylko Asyrii.Bał się czegoś znacznie bardziej uporczywego: ludzkiej pamięci. Bo imperium może odejść. Wojsko może ruszyć dalej. Dym nad ruinami może opaść. Ale człowiek zostaje z obrazami, które wracają. Z pytaniami, które budzą w środku nocy. Z winą, która nie zawsze dotyczy tylko tego, co zrobiliśmy,WIĘCEJ
„Wszystko mieli wspólne” — brzmi pięknie. Ale tylko do chwili, gdy pytanie o wspólnotę zaczyna dotyczyć naszego poczucia bezpieczeństwa. To kazanie o pierwszych chrześcijanach, którzy nie stworzyli religijnej utopii, ale zaczęli żyć tak, jakby cudzy lęk naprawdę ich obchodził. Dzieje Apostolskie opisują pierwszą wspólnotę wierzących słowami, które mogą budzić zachwyt,WIĘCEJ
Czy dobro potrzebuje bata? Czy bylibyśmy uczciwi, gdyby nikt nas nie kontrolował? To kazanie o sumieniu, wolności i Bogu, który nie chce być dozorcą naszego życia. Prorok Jeremiasz wypowiada jedne z najbardziej poruszających słów Starego Testamentu w chwili, gdy dawny świat się rozpada. Jerozolima jest zraniona, świątynia traci swoją oczywistość,WIĘCEJ
Czy można funkcjonować poprawnie, spełniać oczekiwania, robić wszystko, co trzeba — a jednocześnie coraz bardziej tracić życie od środka? To kazanie o zmęczeniu, które nie zawsze wygląda dramatycznie. Czasem człowiek nie rozpada się nagle. Po prostu powoli gaśnie. Nadal pracuje, odpowiada, organizuje, pomaga, przewodzi, uśmiecha się, ale coraz częściej czuje,WIĘCEJ
Znasz to uczucie? Wszystko w Twoim życiu działa, ogarniasz codzienność, spełniasz oczekiwania… a jednak w środku coś powoli gaśnie. Często myślimy, że rozwiązaniem jest lepsza organizacja czasu, nowa pasja, zmiana otoczenia albo urlop. A co, jeśli problem leży głębiej? Co, jeśli po prostu tracimy połączenie z tym, co daje namWIĘCEJ
Są momenty, w których wszystko się zmienia — przynajmniej teoretycznie. Drzwi się otwierają. Kończy się pewien etap. Pojawia się nowa możliwość. A jednak człowiek nadal stoi w miejscu albo idzie… tyłem. Apostoł Paweł zapisuje słowa, które brzmią prosto, ale są niezwykle wymagające:„Zapominając o tym, co za mną, i zdążając doWIĘCEJ
Są momenty, w których wiara nie brzmi jak wyznanie, ale jak pytanie. Wielki Piątek należy właśnie do nich.„Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mt 27,46; Mk 15,34) Nie jest to zdanie, które łatwo włączyć do religijnego języka. Nie daje się wygładzić. A jednak właśnie ono pozostaje w centrum opowieści o krzyżu.WIĘCEJ
W świecie, który większość próbuje przeliczyć, Ewangelia pokazuje gest, którego nie da się uzasadnić.To kazanie o miłości, która nie kalkuluje, i o decyzjach, których nie da się cofnąć. Żyjemy w rzeczywistości, w której niemal wszystko podlega ocenie. Liczymy czas, pieniądze, efekty. Nawet relacje coraz częściej mierzymy tym, co przynoszą. WWIĘCEJ
Można całe życie żartować ze śmierci… i nadal się jej bać. To kazanie o lęku, który ukrywa się nawet w religii — i o drodze, która prowadzi poza niego. Żyjemy w świecie, który nauczył się dobrze maskować lęk. Czasem przykrywamy go humorem, czasem aktywnością, czasem religijnością. Ale pytanie o koniecWIĘCEJ
Czy życie bez wiatru naprawdę byłoby lepsze? Eksperyment Biosfera 2 pokazał coś zaskakującego: drzewa rosnące w idealnych warunkach – bez burz i podmuchów – łamały się pod własnym ciężarem. Były wysokie, ale nieprzygotowane na napięcie. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian pisze: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem”.WIĘCEJ